मध्यरातमा मेरी आमाले मलाई झक्झकाएर उठाउनुभयो। “उठ अपु, छिटो उठ। तिम्रा बुबा आउनुभयो।” म जुरुक्क उठेँ, मेरो मुटु धड्किरहेको थियो। मैले उहाँलाई धेरै समयदेखि देखेको थिइनँ। “बुबा आउनुभयो? खै त उहाँ कहाँ हुनुहुन्छ?” मैले आँखा मिच्दै सोधेँ। बत्ती अझै बालिएको थिएन।

बुबा भर्खरै ढाकाबाट आउनुभएको थियो र बाहिरबाट बोलाइरहनुभएको थियो। “अपु, तिमी कहाँ छौ? ढोका खोल।” रातको अँध्यारो चिर्दै उहाँको आवाज आइरहेको थियो। आमाले सलाई कोरेर बत्ती बाल्नुभयो। मैले आँखा रगड्दै जवाफ दिएँ, “पर्खनुहोस् बाबा, म ढोका खोल्दैछु। किन यति धेरै समय लगाउनुभयो? हजुर त धेरै दिनअघि घरबाट निस्किनुभएको थियो।”

“म तिमीलाई सबै कुरा भन्छु। पहिले ढोका खोल छोरा,” बाबाले शान्त स्वरमा भन्नुभयो। मैले ढोका खोलेँ। उहाँ दुवै हातमा झोला बोकेर उभिरहनुभएको थियो। म हतारिँदै बाबाको हातबाट झोला लिन अघि बढेँ। बाबा हाँस्नुभयो, “हेर, मेरो सानो च्याम्पियनले झोला बोक्न खोज्दैछ। तिमीले सक्दैनौ छोरा, यी झोलाहरू धेरै गरुङ्गो छन्।”

“हजुरले धेरै चिज ल्याउनुभयो है बाबा? मेरो लागि पनि केही ल्याउनुभयो?” मैले उत्सुक हुँदै सोधेँ। “अवश्य ल्याएको छु,” बुबाले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो। मैले फेरि सोधेँ, “अनि आमाको लागि नि?” “मैले सबैका लागि केही न केही ल्याएको छु,” बुबाले थप्नुभयो। “तपाईं संसारकै सबैभन्दा राम्रो बुबा हुनुहुन्छ। हाम्रा लागि कति धेरै उपहार ल्याइदिनुभयो,” मैले खुसी हुँदै भनेँ। आमाले बिस्तारै हप्काउनुभयो, “अपु, तिमी बुबालाई रातभर बाहिरै उभ्याउँछौ कि भित्र आउन दिन्छौ?”

बुबा भित्र पसेर झोलाहरू राख्नुभयो। झोलाभित्र के छ भनेर हेर्न म आतुर थिएँ। तर आमाले सम्झाउनुभयो, “झोलाका सामान बिस्तारै हेर्दा हुन्छ, पहिले बाबालाई आराम गर्न देऊ। अहिले किन खोल्ने? हजुर यात्राले थकित हुनुहुन्छ। पहिले नुहाएर केही खानुहोस्, धेरै ढिलो भइसक्यो।” बुबाले घडी हेर्नुभयो, बिहानको २:३० बजेको थियो। “मेरो छोरा सामान हेर्न निकै उत्सुक छ, पहिले उसलाई देखाइदिन्छु,” बुबाले भन्नुभयो। आमाले सुस्केरा हाल्दै भन्नुभयो, “तिमी र तिम्रो छोरा एउटै हौ। ठीक छ, जे मन लाग्छ गर, तर पहिले केही खाऊ।”

बाबा फ्रेस हुन बाहिर जानुभयो, म पनि पछि-पछि लागेँ। बाबाले गाग्रीको पानीले हातमुख धुनुभयो। मैले उत्साह थाम्न सकिनँ, “बाबा, मेरो लागि के ल्याउनुभयो?” “धेरै कुरा। झोला खोलेपछि देख्नेछौ,” बाबाले भन्नुभयो। “मैले मागेका सबै कुरा ल्याउनुभयो त?” “सायद ल्याएको छु,” बाबाले हल्का मुस्कानका साथ भन्नुभयो। “अनि आमाले मगाउनुभएको नि?” “मलाई त्यो पनि याद छ,” बाबाले आश्वस्त पार्नुभयो।

हातमुख धोएपछि बाबा खाना खान बस्नुभयो र मलाई पनि आग्रह गर्नुभयो। मलाई भोक नलागेको बताए पनि उहाँले आफ्नै हातले केही गाँस खुवाउनुभयो। बाबाले खुवाउनुभएको खाना निकै मीठो लाग्यो। बितेका सात दिनमा खाएको भन्दा यो धेरै स्वादिष्ट थियो। एक हप्तापछि मैले पहिलोपटक सन्तुष्टि महसुस गरेँ।

खाना खाँदै गर्दा आमाले डाक्टरको बारेमा सोध्नुभयो, “डाक्टरले के भन्यो त?” बाबाले भन्नुभयो, “जाँच नगरी केही भन्न सकिन्न रे। डाक्टरले एक्स-रे र रगत परीक्षण गर्नुपर्छ भनेका छन्।” “अनि परीक्षण गराउनुभयो त?” आमाले फेरि सोध्नुभयो। “गराइनँ,” बाबाले सरल रूपमा भन्नुभयो। “किन नि?” आमाको प्रश्नमा बाबाले शान्त भएर भन्नुभयो, “यदि मैले परीक्षणमा पैसा खर्च गरेको भए अपुको लागि यी सामान किन्न सक्ने थिइनँ।”

म भावुक बनेँ। बुबाले मलाई खुसी पार्न आफ्नो स्वास्थ्यकै बेवास्ता गर्नुभएछ। म उहाँको छेउमा गएर बसेँ र काँपेको स्वरमा सोधेँ, “बाबा, के यी सबै सामान फिर्ता गर्न सकिँदैन?” उहाँले अचम्म मान्दै सोध्नुभयो, “किन छोरा? म किन फिर्ता गरूँ?” “किनभने तपाईंले मेरो लागि यी सामान किन्नकै लागि आफ्नो स्वास्थ्य जाँच गराउनुभएन। मलाई यी सामान चाहिँदैन बाबा,” मैले दोषी महसुस गर्दै भनेँ।

बाबाले बिस्तारै भन्नुभयो, “डाक्टरले पछि जाँच गर्दा पनि हुन्छ भनेका छन्।” हर्ष र पीडाको मिश्रित अनुभवका साथ म ओछ्यानमा पल्टिएँ। बुबाले आमातिर फर्केर भन्नुभयो, “के म अब अपुको उपहार निकालूँ?” “भोलि बिहान देखाउँदा हुन्छ, अब धेरै ढिलो भइसक्यो,” आमाले भन्नुभयो। “ठीक छ, तर अपु उठ्नेबित्तिकै उसलाई देखाउन नबिर्सनु,” बाबाले आमाको छेउमा बस्दै भन्नुभयो।

मैले सुतेको नाटक गरे पनि दिमागमा धेरै कुरा खेलिरहेका थिए। मेरो बुबाले मेरो खुसीका लागि आफ्नै स्वास्थ्य दाउमा राख्नुभयो। यो कुराले मेरो मन दुखे पनि संसारकै उत्कृष्ट बुबा पाएकोमा ईश्वरलाई धन्यवाद दिएँ। उहाँ छिट्टै निको हुनुहोस् र उहाँले मेरो हेरचाह गरे जस्तै मैले पनि उहाँको सेवा गर्न पाऊँ भनी प्रार्थना गरेँ।